Je bent jong en je wilt wat.

“Je bent jong en je wilt wat.”
Een zin die we allemaal wel kennen. Vaak uitgesproken met een glimlach en een beetje plagerig. Maar wat als we hem eens zouden omdraaien?

Wat als willen juist niet iets is dat je alleen jong doet?
Wat als het juist een teken is van vitaliteit, van levenslust, van groei, ongeacht je leeftijd?

De mythe van “klaar zijn”

Vanochtend had ik een gesprek met mijn bonusvader. We hadden het over hoe jongeren tegenwoordig massaal naar de sportschool gaan. Hoe het voor hen vanzelfsprekend is om te investeren in hun lichaam, in hun kracht, in hun gezondheid.
Maar zodra mensen een bepaalde leeftijd bereiken, lijkt dat plots niet meer nodig. Alsof er een moment komt waarop je “klaar” bent met groeien.

En dat is precies waar het vaak misgaat.

We hebben onszelf wijsgemaakt dat groei een fase is, iets wat hoort bij de jonge jaren. Alsof verlangen, dromen en streven vanzelf uitdoven met de tijd.
Maar dat is niet de natuur van het leven.
De natuur wil altijd groeien. Bloemen blijven reiken naar het licht. Bomen blijven zich uitstrekken naar de zon. En ook wij, als mens, zijn niet gemaakt om stil te blijven staan.

De prijs van niet meer willen

Wist je dat de nummer één doodsoorzaak geen roken is, maar lage fitheid?
Niet bewegen. Niet meer willen. Niet meer streven.

Het lichaam en de geest hebben iets gemeen: ze sterven langzaam af wanneer ze niet meer worden uitgedaagd.
Wanneer we stoppen met verlangen, verliezen we iets fundamenteels.
Niet alleen onze fysieke kracht, maar ook onze innerlijke levendigheid.

Want willen is leven.
Willen is voelen dat er nog iets te ontdekken valt. Dat er nog iets te winnen, te leren, te ervaren is. Zodra je dat loslaat, dooft er iets in je uit.

Juist nu is het moment

Misschien denk je: “Ja, maar ik ben niet meer twintig. Dat stadium is voorbij.”
En dat is precies waarom het nú zó belangrijk is om wél te willen.
Juist nu heb je ervaring. Diepte. Bewustzijn.
Juist nu kun je kiezen vanuit rust, niet vanuit bewijsdrang.

Willen is niet kinderachtig. Het is volwassen lef.
Het is durven zeggen: “Ik ben nog niet klaar. Ik wil meer. Voor mezelf. Voor mijn leven.”

Of dat nu betekent dat je weer gaat bewegen, een droomproject start, of simpelweg beter voor jezelf zorgt, het gaat om die innerlijke beweging.
Dat sprankje verlangen dat zegt: er zit nog meer in mij.

Blijf bewegen. Blijf dromen. Blijf creëren.

Zolang je iets wilt, leef je. 🌿

Want het is nooit te laat om te willen.
Het is alleen te laat als je stopt met verlangen.